Obłóczyny w Kobylinie
Obłóczyny w Kobylinie
Data: 2014-09-02

Potem [ministrowie] dadzą im odzież na czas próby, to jest: dwie tuniki bez kaptura, sznur, spodnie i kaparon sięgający do pasa, chyba, że tym ministrom co innego niekiedy wyda się właściwszym według Boga. [RZ 2, 7-10]

 

Po roku formacji w Kobylińskim klasztorze, w piątek 29 sierpnia 2014 roku, nasza wspólnota postulancka i cała rodzina franciszkańska przeżywała piękną i radosną uroczystość - obłóczyny. Podczas uroczystej Eucharystii, której przewodniczył sam Minister Prowincjalny - o. Antonin Brząkalik, młodzi bracia otrzymali habit św. Franciszka i przyjęli nowe imię zakonne, będące wyrazem rozpoczęcia nowego życia. W ten sposób bracia rozpoczęli dalszy etap formacji, zwany nowicjatem, który bracia będą odbywać w Miejskiej Górce. Prosimy o modlitwę w intencji braci, którzy przyjęli nowe imię, aby wytrwali na drodze powołania franciszkańskiego.

 

Bracia obłóczeni:

 

  • br. Olaf - Sławomir Setlak

  • br. Miłosław - Mateusz Adamczyk

  • br. Albert - Mateusz Kogut

  • br. Klaudiusz - Jakub Dana

  • br. Radosław - Sebastian Wojtkun

  • br. Achilles - Łukasz Brzonkalik

  • br. Anastazy - Maciej Maciszewski

  • br. Tarsycjusz - Adam Niestrój

 

 

Przy tej okazji warto przypomnieć historię i znaczenie franciszkańskiego habitu.

 

Habit św. Franciszka był strojem, który nosili pasterze i był koloru ziemi (…) Tym, co wyróżniało habit św. Franciszka od stroju współczesnych mu mnichów był biały sznur, którym przepasywali się bracia (...) Habit franciszkański jest w kształcie krzyża i ma nam zawsze przypominać, Komu oddaliśmy nasze życie. Umiłowanie habitu, czego wyrazem jest jego noszenie, jest bardzo czytelnym znakiem wierności powołaniu. W świecie jest on widzialnym znakiem umiłowania Boga i poświęcenia Mu siebie, jest zewnętrznym symbolem konsekracji zakonnej1. Bez habitu społeczeństwo nie potrafi nas nazwać zakonnikami.

 

Naszym nowicjuszom życzymy, aby habit był dla nich przedmiotem umiłowania, z którym nie należy się rozstawać bez ważnej przyczyny i codziennym przypomnieniem o wolnym wyborze, którego dokonali, a Kościół potwierdził poprzez dopuszczenie do stanu zakonnego. Wreszcie niech będzie dla nich wyraźnym znakiem przynależności do Chrystusa i Zakonu, i niech noszą go z szacunkiem jako szatę wybrania i miłości Bożej.

 

1 S. Janicki, Medytacje franciszkańskie, tom 3, Okres Zwykły, Jaworzynka 2005, s. 19-20.