Nie miejmy więc innych tęsknot, innych pragnień, innych przyjemności i radości oprócz Stwórcy i Odkupiciela, i Zbawiciela naszego, jedynego prawdziwego Boga.

o. Hilary Czesław Saternus

o. Hilary Czesław Saternus
Urodzony:
1934-07-13
Data śmierci:
2009-09-23
Miejsce urodzenia:

Nowy Bytom


Warning: mysql_num_rows() expects parameter 1 to be resource, boolean given in /home/web1/domains/prowincja.panewniki.pl/public_html/modules/right_content_osoba.php on line 142

Warning: mysql_fetch_array() expects parameter 1 to be resource, boolean given in /home/web1/domains/prowincja.panewniki.pl/public_html/modules/right_content_osoba.php on line 144
Zmarł w Miejskiej Górce, żył 75 lat, w zakonie 57 lat, pochowany w Goruszkach.

Ojciec Hilary Czesław Saternus urodził się dnia 13 lipca 1934 roku w Nowym Bytomiu, jako pierwsze dziecko Piotra Saternusa i Elfrydy z domu Cepok.

 

Naukę w szkole powszechnej rozpoczął w czasie okupacji, mianowicie 1 kwietnia 1941 roku. Przez 4 lata uczęszczał do szkoły niemieckiej. Po wojnie automatycznie kontynuował naukę w szkole polskiej, od klasy trzeciej do siódmej, którą ukończył w 1949 roku.

 

Po opuszczeniu szkoły powszechnej zgłosił się do kolegium franciszkanów w Nysie, gdzie gdzie w 1950 roku ukończył klasę ósmą.

 

Od 1950 roku był wychowankiem Małego Seminarium Franciszkanów w Jarocinie – ukończył tam klasę dziewiątą i dziesiątą, uzyskując w 1952 roku promocję do klasy jedenastej. Nie mógł rozpocząć nauki w klasie jedenastej, gdyż władze państwowe zamknęły Małe Seminarium.

 

Chcąc być wiernym  powziętej decyzji pozostania zakonnikiem św. Franciszka, skierował 22 lipca 1952 roku prośbę o przyjęcie  do nowicjatu w naszej prowincji.

 

Nowicjat rozpoczął 08.09.1952 roku w Kobylinie, otrzymując habit z rąk o. Józefa Zająca, który był kustoszem prowincji i magistrem nowicjatu.

 

Po rocznym pobycie w Kobylinie, gdzie złożył 09.09.1953 roku pierwszą profesję na ręce ministra prowincjalnego o. Tytusa Semkło, udał się do klasztoru w Rybniku, uczęszczając do klasy jedenastej.

 

W latach 1954-1956 był studentem studium filozoficznego, które mieściło się w klasztorze opolskim, a studium teologiczne odbył w klasztorze panewnickim w latach 1956-1960.

 

Na początku studiów teologicznych złożył 15.12.1956 roku w Panewnikach profesję uroczystą na ręce definitora prowincji i prefekta studiów o. Chryzostoma Kurka, zaś biskup katowicki Herbert Bednorz udzielił mu tonsury w Panewnikach dnia 21 grudnia 1956 roku. Ten sam biskup, także w Panewnikach udzielił mu wszystkich święceń: niższych (ostiariatu, lektoratu, egzorcystatu i akolitatu) 14.08.1958 roku, subdiakonatu 21.02.1959 roku, diakonatu 25.04.1959 roku i prezbiteratu 11.05.1959 roku.

 

Po święceniach prezbiteratu kontynuował studia teologiczne w Panewnikach, gdzie w latach 1960-1961 był słuchaczem roku pastoralnego, równocześnie pomagając duszpastersko w Wieluniu –  został tam przeniesiony w lipcu 1961 roku w charakterze stacjonariusza.

 

Po roku otrzymał obediencję do Wejherowa, gdzie przebywał do 1968 roku będąc rekolekcjonistą, a w latach 1965-1968 dyskretem klasztoru.

 

Po kapitule, we wrześniu 1968 roku, przeniósł się do Poznania jako rekolekcjonista, a od kwietnia 1969 roku był tam dyskretem.

 

Już w grudniu 1969 roku wrócił do Wejherowa i przebywał w tamtejszym klasztorze do lutego 1973 roku – od kapituły 1971 roku jako wikary domu.

 

W lutym 1973 roku minister prowincjalny o. Bernardyn Grzyska postanowił przenieść go jako wikariusza substytuta parafii w Helu. Dnia 01.08.1974 roku otrzymał dekret na administratora parafii helskiej. Pozostał w Helu na tym urzędzie aż do 1991 roku, kiedy powstała nowa prowincja p.w. św. Franciszka z Asyżu z siedzibą w Poznaniu.

 

Pod koniec maja 1991 roku otrzymał obediencję, która poprzez Panewniki skierowała go do Braunau w Austrii.

 

Przebywając w klasztorze w Braunau pełnił obowiązki kapelana szpitala, a także od 1992 do 1998 roku gwardiana klasztoru i ekonoma (w latach 1992-1995).

 

Po blisko 8 latach pobytu, został w marcu 1999 roku odwołany z Braunau i przeniesiony do Wielunia w charakterze stacjonariusza.

 

Niedługo potem, bo już w lipcu 1999 roku, został powołany dopełnienia posługi spowiednika w kościele przyklasztorym w Bensheim w Niemczech.

 

Ostatnim klasztorem w którym przebywał był klasztor w Miejskiej Górce, do którego przybył, po rocznym pobycie w Bensheim, w sierpniu 2000 roku. Powierzono mu obowiązki ojca duchownego nowicjuszów, z której to funkcji zrezygnował we wrześniu 2002 roku.

 

Zmarł 23 września 2009 roku w klasztorze w Miejskiej Górce.

 

Ojciec Hilary Saternus przeżył 75 lat, w zakonie 57, w kapłaństwie 50.