Bracia niech niczego nie nabywają na własność (...) I jako pielgrzymi i obcy na tym świecie, służac Panu w ubóstwie i pokorze, niech ufnie proszą o jałmużnę, i nie powinni wstydzić się tego, bo Pan dla nas stał się ubogim na tym świecie.

o. Jozafat Antoni Nowak

o. Jozafat Antoni Nowak
Data śmierci:
2013-03-23
Zmarł w Panewnikach, żył 78 lat, w zakonie 60 lat, pochowany w Panewnikach.

Ojciec Jozafat Antoni Nowak urodził się 8 marca 1935 roku w Katowicach–Ligocie, z rodziców Pawła i matki Łucji z domu Korzec.

 

W 1941 roku, jako sześcioletni chłopiec, zaczął uczęszczać do niemieckiej Szkoły Podstawowej w Panewnikach, w której ukończył 3 klasy. Po zakończeniu wojny kontynuował naukę w polskiej szkole w Panewnikach. Po ukończeniu szóstej klasy, po zdaniu egzaminu, został wychowankiem Kolegium Serafickiego w Nysie i ukończył tam w 1950 roku klasę ósmą. W tymże roku wychowankowie niepochodzący z terenu prowincji św. Jadwigi zostali przeniesieni do kolegium w Jarocinie, gdzie ukończył dwie kolejne klasy.

 

Ponieważ Kolegium zostało w 1952 roku zlikwidowane przez władze państwowe, skierował prośbę o przyjęcie do nowicjatu franciszkańskiej prowincji Wniebowzięcia NMP. Został przyjęty i posłany do nowicjatu w Kobylinie.

 

Nowicjat rozpoczął 8 września 1952 roku, otrzymując imię Jozafat oraz habit franciszkański z rąk magistra nowicjatu, o. Józefa Zająca.

 

Po złożeniu 9 września  1953 roku pierwszej profesji na ręce ministra prowincjalnego, o. Tytusa Semkły, udał się do rybnickiego klasztoru, gdzie przebywali bracia uzupełniający wykształcenie średnie na Wydziale Humanistycznym Seminarium Filozoficznego – zdał tam 26.06.1954 roku tzw. małą maturę.

 

W 1954 roku rozpoczął studia filozoficzne w Opolu, jednak choroba płuc spowodowała konieczność przerwania studiów i podjęcia leczenia.

 

Po roku wrócił do Opola i studiował przez dwa lata filozofię. W latach 1957-1961 odbył seminaryjne studia teologiczne w Panewnikach. Tam też, 26.12.1957 roku, na ręce ministra prowincjalnego, o. Teofila Zawiei, złożył profesję uroczystą. W Panewnikach ks. bp Herbert Bednorz udzielił mu 13.08.1958 roku tonsury, będącej znakiem przynależności do stanu duchownego, a także niższych święceń ostiariatu i lektoratu (14.08.1958), egzorcystatu i akolitatu (21.02.1959) oraz święceń subdiakonatu (08.09.1960), diakonatu (17.12.1960) i prezbiteratu 25.04.1961).

 

Po święceniach, w 1961 roku został skierowany na KUL na studia z zakresu filozofii ze specjalizacją psychologii klinicznej i osobowości; studia ukończył w roku w roku 1964 z tytułem magistra filozofii z zakresu psychologii. Równocześnie, w latach 1963-64 studiował psychiatrię w lubelskiej Akademii Medycznej.

 

Od 1966 roku pracował w klasztorze franciszkańskim w Wejherowie jako duszpasterz i doktorant. W 1968 roku uzyskał na KUL stopień doktora filozofii.

 

W latach 1968-1973 przebywał w klasztorze w Bytomiu, prowadząc z ramienia Prowincji, wraz z o. Damianem Szojdą, duszpasterstwo powołań. Przy bytomskim kościele św. Wojciecha prowadził także duszpasterstwo akademickie (1969-1973) oraz wykłady dla inteligencji katolickiej (1970-1973), a przy kościele Świętej Trójcy miesięczne dni skupienia dla narzeczonych dekanatu bytomskiego (1971-1973).

 

W klasztorze przez trzy lata pełnił urząd dyskreta (1968-1971) oraz przez dwa lata wikariusza domu (1971-1973).

 

W 1968 roku został wykładowcą psychologii i historii filozofii w naszym studium filozoficznym w Opolu, a w 1970 roku – wykładowcą psychologii w WSD w Panewnikach.

 

W 1973 roku rozpoczął się „okres austriacki” w życiu o. Jozafata. W latach 1973-1975 odbył studia z zakresu psychologii pastoralnej i psychoanalizy na Uniwersytecie w Salzburgu, będąc równocześnie samodzielnym duszpasterzem parafialnym w Redl-Zipf.

 

Od 1975 do 1978 roku przebywał w klasztorze w St. Pölten w charakterze wikariusza tamtejszej parafii i katechety w czterech szkołach oraz pomocnika w duszpasterstwie szpitalnym. Prowadził także zajęcia z psychologii w dwuletnim studium pomaturalnym tamtejszej Akademii Socjalnej oraz wykłady w Maria Lanzendorf dla nowicjuszy prowincji wiedeńskiej (1976-1978).

 

Kolejne cztery lata spędził w przejętym przez naszą Prowincję pokapucyńskim klasztorze w Braunau. Był wikariuszem domu (1978-1980), prowadził miesięczne dni skupienia dla więźniów w Suben (1979-1980) oraz wykładał w panewnickim WSD psychologię (1980-1982).

 

Równocześnie przygotowywał rozprawę habilitacyjną; 27.10.1980 roku uzyskał na KUL stopień doktora habilitowanego z filozofii w zakresie psychologii klinicznej.

 

Od 1982 do 1983 roku przebywał jako wikariusz parafialny w klasztorze w Maria Lanzendorf, kontynuując w Panewnikach wykłady z antropologii filozoficznej i z psychologii.

 

We wrześniu 1983 roku wyjechał do Rzymu do Antonianum, gdzie od lutego 1984 roku miał podjąć przez jeden semestr wykłady z psychologii pastoralnej. Gdy do tego nie doszło, wrócił do Austrii i od lutego do końca sierpnia 1984 roku pełnił obowiązki proboszcza w parafii Schwand.

 

W 1984 roku powrócił do kraju i 01.10.1984 roku został zaangażowany w charakterze adiunkta Katedry Teologii Duchowości, należącej do Sekcji Teologii Duchowości na Wydziale Teologicznym KUL. Przypisany do panewnickiego klasztoru zamieszkał w Lublinie, skąd dojeżdżał do WSD w Panewnikach z wykładami z psychologii, antropologii, psychologii religii i medycyny pastoralnej.

 

W 1986 roku uzyskał stanowisko docenta (16 września) i kierownika nowo utworzonej Katedry Psychologii Życia Wewnętrznego w Sekcji Teologii Duchowości, w 1991 (9 stycznia) stanowisko profesora nadzwyczajnego. 25.06.1992 roku uzyskał tytuł profesora nauk teologicznych, a 25.02.1995 roku stanowisko profesora zwyczajnego na Wydziale Teologii KUL.

 

Od 2001 roku był Członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Psychologii Religii w Ratyzbonie. Był też współredaktorem serii „Homo Meditans” oraz periodyków: „Duchowość w Polsce”, „Roczniki Teologiczno-Kanoniczne”, „Roczniki Teologiczne”, a także redaktorem naczelnym kwartalnika „Zwycięstwo Niepokalanej”.

 

Od 2005 roku, po przejściu na emeryturę, prowadził wykłady zlecone na KUL. Rozpoczął także pracę w Górnośląskiej Wyższej Szkole Handlowej w Katowicach-Piotrowicach.

 

Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II przebywał do 2007 roku, po czym przeniósł się na stałe do Panewnik, kontynuując zajęcia z antropologii, psychologii ogólnej, pastoralnej i rozwojowej w panewnickim WSD. Prowadził dalej wykłady w Wyższej Szkole Handlowej, a w 2007 roku podjął wykłady w Wyższej Szkole Inżynierii i Ekonomii w Rzeszowie.

 

Ogromny jest Jego dorobek naukowy w postaci publikacji książek, artykułów, sympozjów, wykładów gościnnych, recenzji. Był także promotorem 15 doktoratów  i ponad trzystu prac naukowych.

 

Oddając się pracy naukowej pozostał nadal duszpasterzem podejmując się prowadzenia rekolekcji i misji ludowych, dni skupienia, pomocy duszpasterskiej w parafiach w Polsce i w Austrii, duszpasterstwa sióstr zakonnych.

 

Szukając sposobu powiększenia liczby powołań, założył w 1967 roku wraz z o. Damianem Szojdą duszpasterstwo powołaniowe. Będąc oddany temu duszpasterstwu stwarzali dogodne warunki do przeprowadzania dni skupienia i rekolekcji letnich dla młodzieży.

 

Zmarł 23 marca 2013 roku w swojej celi zakonnej w Katowicach-Panewnikach.

 

Ojciec Jozafat Antoni Nowak przeżył 78 lat, w Zakonie 60, w kapłaństwie 51.

 

Pogrzeb odbył się w Panewnikach 26 marca 2013 roku. Ceremonie pogrzebowe poprowadził i Mszy świętej koncelebrowanej, przy licznym udziale współbraci, duchowieństwa i wiernych, przewodniczył minister prowincjalny o. Ezdrasz Biesok, a mowę pogrzebową wygłosił o. Sławomir Ledwoń. Został pogrzebany na cmentarzu panewnickim.