I gdziekolwiek bracia przebywają lub spotkaliby się, niech odnoszą się do siebie jak członkowie rodziny.

o. Tarsycjusz Stanisław Waszecki

o. Tarsycjusz Stanisław Waszecki
Data śmierci:
2013-05-15
Zmarł w Katowicach - Ochojcu, żył 77 lat, w zakonie 60 lat, pochowany w Panewnikach.

Ojciec Tarsycjusz Stanisław Waszecki urodził się 9 lipca 1935 roku w Rybniku -Ligocie, z rodziców Józefa i matki Moniki z domu Delong.

 

W 1941 roku, jako sześcioletni chłopiec, zaczął uczęszczać do niemieckiej Szkoły Podstawowej w Rybniku, w której ukończył 3 klasy. Po zakończeniu wojny kontynuował naukę w polskiej szkole.

 

Po jej ukończeniu w 1949 roku został przyjęty do Małego Seminarium Duchownego OO. Franciszkanów w Jarocinie. Ponieważ Małe Seminarium zostało w 1952 roku zlikwidowane przez władze państwowe, skierował prośbę o przyjęcie do nowicjatu franciszkańskiej prowincji Wniebowzięcia NMP. Został przyjęty i posłany do nowicjatu w Kobylinie.

 

Nowicjat rozpoczął 8 września 1952 roku w Kobylinie, otrzymując imię Tarsycjusz oraz habit franciszkański z rąk magistra nowicjatu o. Józefa Zająca.

 

Po złożeniu 9 września  1953 roku w Kobylinie pierwszej profesji na ręce ministra prowincjalnego o. Tytusa Semkły, udał się do rybnickiego klasztoru, gdzie przebywali bracia uzupełniający wykształcenie średnie na Wydziale Humanistycznym Seminarium Filozoficznego – zdał tam 26.06.1954 oku. tzw. małą maturę.

 

W 1954 roku rozpoczął studia filozoficzne w Opolu i studiował tam przez dwa lata. Od 1956 do 1960 roku odbył seminaryjne studia teologiczne w Panewnikach.

 

Definitor prowincjalny o. Chryzostom Kurek przyjął od niego 15.12.1956 roku w Panewnikach profesję uroczystą. W Panewnikach ks. bp Herbert Bednorz udzielił mu 21.12.1956 roku tonsury, co było znakiem przynależności do duchowieństwa, a także niższych święceń ostiariatu, lektoratu, egzorcystatu i akolitatu (14.08.1958) oraz święceń subdiakonatu (21.02.1959), diakonatu (25.04.1959) oraz prezbiteratu (11.05.1959).

 

Po święceniach, przez rok, uczęszczał do Państwowego Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Gliwicach, gdzie 13.06.2960 roku zdał maturę państwową. Przez kolejny rok (1960-1961) kończył w Panewnikach kurs pastoralny, by nabyć uprawnień do sprawowania sakramentu pokuty.

 

W lipcu 1961 roku skierowany został do klasztoru w Bytomiu, by przy tamtejszej parafii św. Wojciecha podjąć obowiązki wikariusza parafialnego i katechety.

 

Ustalenia Kongresu Kapitulnego z 1962 roku przeznaczyły go do klasztoru wschowskiego, do którego udał się w sierpniu tegoż roku w charakterze stacjonariusza. Przebywał tam trzy lata (do 1965 r.).

 

Kolejne dziewięć lat spędził w klasztorze w Panewnikach, najpierw jako wikariusz parafialny (1965-1968) i rekolekcjonista (1966-1968), a następnie jako wikariusz domu, misjonarz ludowy i lokalny referent powołań (1968-1971) oraz prowincjalny komisarz III Zakonu Św. Franciszka (1970-1974). W 1974 roku (19 kwietnia) biskup katowicki ks. Herbert Bednorz powołał o. Tarsycjusza na przewodniczącego Zespołu ds. ożywienia działalności grup dewocyjnych w diecezji w ramach I Synodu Diecezji Katowickiej.

 

W latach 1974-1980 przebywał w domu zakonnym w Rybniku, gdzie był gwardianem tamtejszej wspólnoty i kronikarzem oraz prowincjalnym asystentem Świeckiej Rodziny Franciszkańskiej.

 

W 1978 roku podjął studia zaoczne dla księży na wydziale prawa kanonicznego KUL uwieńczone zdobyciem magisterium.

 

Po sześciu latach pobytu w Rybniku powrócił w 1980 roku  do Panewnik i objął obowiązki wicerektora WSD oraz prowincjalnego asystenta Świeckiej Rodziny Franciszkańskiej. Został także wybrany dyskretem klasztoru. Po roku zrezygnował ze stanowiska wicerektora, ale powołany został do Rady Plenarnej Prowincji.

 

Na przełomie 1982/1983 roku przebywał przez 3 miesiące w Bielsku Kamienicy, a następnie przez pół roku w Starych Panewnikach.

 

W latach 1983 – 1991 należał do wspólnoty w Chorzowie–Klimzowcu. Kontynuował swoją opiekę nad Świecką Rodziną Franciszkańską jako prowincjalny asystent (1983-1991), był członkiem zarządu klasztoru (1983-1986) oraz gwardianem i ekonomem klasztoru (1986-1991).

 

Minister prowincjalny o. Hipolit Lipiński wyznaczył dnia 5 marca 1990 roku. o. Tarsycjusza odpowiedzialnym za zorganizowanie placówki w Górkach Wielkich. Pogarszający się stan zdrowia spowodował, że zrezygnował 21.05.1991 roku z urzędów w Chorzowie.

 

Z Chorzowa przeniósł się 23.05.1991 roku do Górek Wielkich, gdzie był pierwszym gwardianem nowo powstałego domu zakonnego oraz jego ekonomem (1991-1995). Był także pierwszym administratorem powstałej tam tymczasowej parafii św. Jana Sarkandra (1991-1995).

 

Opiekował się nadal FZŚ jako prowincjalny asystent (1991-2001). Od chwili, kiedy zlecono mu organizowanie placówki w Górkach Wielkich, prowadził kronikę klasztorną. Otrzymał także 14.10.1992 roku nominację na ojca duchownego dekanatu skoczowskiego. Od roku 2001 przebywał w Górkach Wielkich jako rezydent (stacjonariusz).

 

Pogarszający się stan zdrowia spowodował, iż został na początku 2013 roku przeniesiony do panewnickiej infirmerii.

 

 

Napisał wiele artykułów o FZŚ, zaczął w 1989 roku wydawać, ukazujący się do dzisiaj, kwartalnik „Pokój i Dobro”, napisał także, cieszący się do dzisiaj dużym wzięciem, modlitewnik „Pokój i Dobro”.

 

Przygotowywał młodych współbraci do pracy z FZŚ prowadząc przez 14 lat (1981-1995) wykłady z Duszpasterstwa FZŚ w WSD Franciszkanów w Panewnikach.

 

Od 2001 roku, intensywnie pracował na polu wydawniczym. Przepisywał i wydawał kazania naszych współbraci spoczywające w Archiwum Prowincjalnym. Napisał ponad 35 książek.

 

Zmarł 15 maja 2013 roku w szpitalu w Katowicach-Ochojcu.

 

Ojciec Tarsycjusz Stanisław Waszecki przeżył 77 lat, w Zakonie 60, w kapłaństwie 54.

 

Pogrzeb zmarłego odbył się w Panewnikach w 17 maja 2013 roku. Ceremonie pogrzebowe poprowadził minister prowincjalny o. Antonin Brząkalik. Mszy świętej koncelebrowanej, przy licznym udziale współbraci, duchowieństwa i wiernych, przewodniczył wikariusz prowincjalny o. Dymitr Żeglin, a  mowę pogrzebową wygłosił gwardian z Górek Wielkich o. Janusz Dziedzic, który także przewodniczył ceremoniom na cmentarzu. Został pogrzebany na cmentarzu panewnickim.