Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowywaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości.

o. Jakub Bolesław Kubica

o. Jakub Bolesław Kubica
Urodzony:
1930-01-20
Data śmierci:
2016-05-14
Miejsce urodzenia:

Radlin, pow. Wodzisław Śl.
woj. śląskie, archidiec. katowicka

Nowicjat:
1950-04-20
Pierwsza profesja:
1951-04-21
Profesja wieczysta:
1954-09-17
Prezbiterat:
1958-02-09
Zmarł w Wieluniu, żył 86 lat, w zakonie 66 lat, pochowany w Panewnikach.

O. Jakub Bolesław Kubica urodził się 21 stycznia 1930 roku w Radlinie Śl., z rodziców Franciszka i Julianny z domu Kowalska.

Ochrzczony został 02.02.1930 r.w kościele parafialnym św. Marii Magdaleny w Radlinie, w święto Matki Bożej Gromnicznej. Lata dziecięce spędził wraz z siostrami i bratem w domu rodzinnym. Wychowywany w atmosferze tradycyjnej i zdrowej pobożności przystąpił w swojej parafii do Pierwszej Komunii Świętej i tam przyjął sakrament bierzmowania 07.11.1943 r.

Przez 8 lat uczęszczał do szkoły powszechnej w Radlinie Górnym, w tym 3 lata do szkoły polskiej, a pięć do niemieckiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej został przydzielony przez niemieckie biura pośrednictwa pracy do gospodarza w Radlinie, gdzie pracował do końca okupacji. Po wojnie podjął naukę w Szkole Zawodowo-Górniczej przy kopalni „Rymer” w Niedobczycach, którą ukończył w 1948 roku.

Chcąc służyć Bogu w zakonie franciszkańskim, zgłosił się w czerwcu 1948 roku do Prowincji Wniebowzięcia NMP z prośbą o przyjęcie do Niższego Seminarium i od sierpnia tegoż roku rozpoczął naukę w Kolegium Serafickim w Jarocinie. Po dwóch latach nauki poprosił o przyjęcie go do nowicjatu i otrzymawszy zgodę ministra prowincjalnego o. Antoniego Galikowskiego rozpoczął 20 kwietnia 1950 roku nowicjat w Kobylinie otrzymując z rąk rektora Kolegium o. Elzearego Tatarczyka imię zakonne Jakub oraz habit franciszkański. Po złożeniu 21 kwietnia 1951 roku w Kobylinie pierwszej profesji na ręce ministra prowincjalnego o. Tytusa Semkły, powrócił do Jarocina, by kontynuować naukę w Kolegium, które ukończył egzaminem maturalnym 24.06.1952 r.

Kolejny etap drogi do kapłaństwa to studia: najpierw dwuletnie Studium Filozoficzne w Opolu (1952-1954), a następnie czteroletnie Studium Teologiczne w Panewnikach (1954-1958). Na początku studiów teologicznych złożył 17.09.1954 r.w Panewnikach profesję uroczystą na ręce prowincjała o. Tytusa Semkły.

Biskup pelpliński Bernard Czapliński udzielił mu w Panewnikach, 1 lutego 1955 r. tonsury, natomiast niższych święceń: ostiariatu, lektoratu, egzorcystatu i akolitatu udzielił mu 22.12.1956 r.w Panewnikach ks. bp Herbert Bednorz. Ten sam biskup wyświęcił go w Panewnikach 14.08.1957 r.na subdiakona, a diakonat otrzymał 21.12.1957 r.w Katowicach z rąk ks. bpa Juliusza Bieńka. Dnia 9 lutego 1958 roku w Panewnikach został wyświęcony na prezbitera przez ks. bpa Herberta Bednorza.

Pierwszą placówką o. Jakuba po święceniach był klasztor na Goruszkach, gdzie przebywał od 1958 do 1960 roku jako dyskret klasztoru (1958-1959) i od 1959 roku jako wikariusz domu, bibliotekarz klasztoru i lokalny referent duszpasterstwa powołań. W latach 1960-1961 przebywał w klasztorze nowicjackim w Osiecznej zajmując się duszpasterstwem powołań i służąc pomocą w głoszeniu rekolekcji. W 1961 roku został przeniesiony do Poznania w charakterze rekolekcjonisty. Po kapitule prowincjalnej w 1965 roku, przeznaczono o. Jakuba do Pakości. Podczas 9-letniego pobytu w tamtejszym klasztorze był wikariuszem domu (1965-1968), przełożonym (1968-1974), lokalnym moderatorem duszpasterstwa powołań (1968-1971) oraz Świeckiej Rodziny Franciszkańskiej (1971-1974). Na początku 1966 roku, minister prowincjalny o. Teofil Zawieja nominował Go misjonarzem ludowym.

Następnym klasztorem, gdzie przebywał, był klasztor w Opolu, dokąd się udał na mocy obediencji z 25.06.1974 r., by podjąć posługę misjonarza i rekolekcjonisty. Był także asystentem Świeckiej Rodziny Franciszkańskiej miejscowej wspólnoty oraz na teren diecezji opolskiej, dyskretem klasztoru (1974-1977) oraz gwardianem (1977-1980). Powołany został w 1977 roku do Rady Plenarnej Prowincji.

W 1980 roku został wybrany przełożonym klasztoru w Wieluniu. Udał się na tamtejszą placówkę (obediencja z 26.06.1980 r.), gdzie był prezesem (1980-1986), ekonomem domu (1983-1986), magistrem braci juniorystów (1983-1984), asystentem Świeckiej Rodziny Franciszkańskiej (1983-1986), bibliotekarzem klasztornym (1986-1987). Przez cały okres pobytu w Wieluniu chętnie oddawał się posłudze misyjno-rekolekcyjnej. Był także ojcem duchownym dekanatu wieluńskiego (1984-1987).

Rok 1987 to przenosiny o. Jakuba do Wronek, został bowiem wybrany gwardianem tego klasztoru. Służył także posługą jako kapelan Zakładu Specjalnego w Nowej Wsi. Po dwóch latach, w 1989 roku, powierzono mu urząd gwardiana w Pakości Kalwarii. Został także mianowany kustoszem kalwaryjskiego sanktuarium. Był odpowiedzialny za bibliotekę klasztorną i klasztorną kronikę.

Kiedy w 1991 roku powstała Prowincja św. Franciszka z Asyżu, klasztor w Pakości Kalwarii został przydzielony do tej prowincji, a o. Jakub powrócił na 11 lat do klasztoru w Wieluniu (do 2002 roku). Był to okres bardzo intensywnej pracy w życiu o. Jakuba, gdyż obok cennej pracy misyjno-rekolekcyjnej, sprawował urząd gwardiana (1991-1995 i 1998-2001) i wikariusza domu (1995-1998) oraz stanowisko ekonoma domu (1991-2001) i wicemagistra braci humanistów (1998-2000). Przez cały ten czas był też ojcem duchownym dekanatu św. Wojciecha w Wieluniu, a w latach 1991-1996 kapelanem szpitala. Krótko był lokalnym promotorem Franciszkańskiej Unii Misyjnej (2000-2002) i bibliotekarzem klasztoru (2001-2002).

W 2002 roku, ze względu na pogarszający się stan zdrowia, opuścił Wieluń i przeniósł się do Podłęża Królewskiego, gdzie przebywał kolejnych 11 lat, nie rezygnując w posługi misyjno-rekolekcyjnej. W roku 2013 powrócił do Wielunia jako stacjonariusz.

Ostatnie dni swego życia spędził w szpitalu, gdzie zmarł 14 maja 2016 roku.

O. Jakub Bolesław Kubica przeżył 86 lat, w zakonie 66, w kapłaństwie 58.