I gdziekolwiek bracia przebywają lub spotkaliby się, niech odnoszą się do siebie jak członkowie rodziny.

o. Wenanty Bronisław Zubert

o. Wenanty Bronisław Zubert
Urodzony:
1935-04-28
Data śmierci:
2015-05-30
Miejsce urodzenia:

Katowice-Ochojec
woj. śląskie, archidiec. katowicka

Nowicjat:
1952-08-20
Pierwsza profesja:
1953-08-25
Profesja wieczysta:
1956-12-15
Prezbiterat:
1958-08-14
Zmarł w Karpatos (Grecja), żył 80 lat, w zakonie 63 lata, pochowany w Panewnikach.

Ojciec Wenanty Bronisław Zubert urodził się 28 kwietnia 1935 roku w Ochojcu, powiat Katowice, z rodziców Józefa i Marii z domu Rydzek.

 

Po kilku miesiącach rodzina Zubertów przeprowadziła się do Panewnik.

 

W 1941 roku zaczął uczęszczać do Szkoły Podstawowej w Panewnikach, gdzie nauka odbywała się w języku niemieckim. W odrodzonej Polsce naukę rozpoczął w 1945 roku, którą ukończył w 1948 roku.

 

Chcąc realizować  powołanie do zakonu franciszkańskiego postanowił wstąpić do Kolegium Serafickiego w Nysie i po zdaniu egzaminu wstępnego rozpoczął w 1948 roku naukę w tymże Kolegium, a od roku 1950 kontynuował naukę w Małym Seminarium Franciszkańskim w Jarocinie. Tam, w 1952 roku zdał maturę przed zakonną komisją egzaminacyjną.

 

Następnie zgłosił się do franciszkańskiej Prowincji Wniebowzięcia NMP, jako aspirant do kapłaństwa. Został przyjęty i skierowany do nowicjatu naszej prowincji.

 

Do nowicjatu przyjął go 20 sierpnia 1952 roku w Kobylinie minister prowincjalny o. Tytus Semkło, od którego otrzymał imię zakonne - Wenanty oraz habit franciszkański. Nowicjat odbył w klasztorze w Jarocinie pod okiem magistra nowicjatu o. Idziego Tica. Tam także, 25 sierpnia 1953 roku złożył pierwszą profesję na ręce o. Tytusa Semkły.

 

Kolejne lata 1953-1959 to okres studiów: najpierw od 1953 do 1955 roku Studium Filozoficzne w Opolu, a następnie od 1955 do 1959 Studium Teologiczne w Panewnikach.

 

Profesję wieczystą przyjął od niego dnia 15 grudnia 1956 roku w Panewnikach definitor prowincjalny o. Chryzostom Kurek.

 

 

Po święceniach prezbiteratu kończył studia teologiczne w Panewnikach. Przełożeni dostrzegając jego zdolności skierowali go już w 1959 roku na studia specjalistyczne z zakresu prawa kanonicznego na KUL. Po przedstawieniu pracy magisterskiej „Przeszkoda wieku do małżeństwa w prawie żydowskim, rzymskim i germańskim” oraz po zdaniu egzaminu magisterskiego otrzymał 16 listopada 1962 roku  dyplom magistra prawa kanonicznego.

 

Wtedy też, od 1963 roku związał się z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. W pierwszym okresie do 1976 roku jako adiunkt, uzyskał 13.12.1967 roku tytuł doktora prawa kanonicznego, a następnie rozpoczął starania o uzyskanie habilitacji, dlatego też w roku 1970 udał się do Paryża w poszukiwaniu materiałów do pracy habilitacyjnej. Od grudnia 1970 roku był stypendystą na Uniwersytecie w Monachium. Pod koniec 1971 roku w Archiwum Roty Rzymskiej i w Bibliotece Watykańskiej uzupełniał część materiałów potrzebnych do pracy.

 

W latach 1975-1976 pracował jako kapelan sióstr Służebniczek w Katowicach-Piotrowicach, a następnie od 1976 do 1978 roku przebywał w klasztorze w Rybniku, a od 1978 roku w Panewnikach. Przebywając w tym klasztorze, w latach 1980-1983 piastował funkcję dyskreta w zarządzie klasztoru. W 1978 roku otrzymał także nominację na wykładowcę prawa kanonicznego w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Panewnikach i od lutego 1979 podjął tam pracę dydaktyczną, którą prowadził aż do śmierci.

 

Kontynuował też pracę nad uzyskaniem habilitacji, co nastąpiło w 1981 roku i zostało 05.11.1982 r.potwierdzone przez Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.

 

Kapituła prowincjalna w 1986 roku wybrała o. Wenantego definitorem prowincji. Urząd ten piastował przez trzy kadencje od 1986 do 1995 roku.

 

W 1981 roku nastąpił drugi okres związania się o. Wenantego z KUL. Podjął wtedy zajęcia dydaktyczne zlecone z prawa zakonnego. Po zatwierdzeniu przez władze państwowe 14.10.1983 roku uchwały Senatu Akademickiego KUL o powołaniu o. Wenantego na stanowisko docenta, został na tym stanowisku zatrudniony w III Katedrze Tekstu Prawa Kanonicznego na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk Prawnych KUL, a na wniosek Wydziału Teologiczno-Kanonicznego Towarzystwa Naukowego KUL został 08.11.1983 roku powołany na członka korespondenta tego Wydziału.

 

W roku akademickim 1990/1991 otrzymał tzw. „urlop sabatyczny”, który przeznaczył m. in. na 6-miesięczne stypendium w Katolickim Uniwersytecie w Nijmegen (Holandia).

 

Senat Akademicki KUL 09.01.1992 roku powołał o. Wenantego na stanowisko profesora nadzwyczajnego i na tym stanowisku został zatrudniony z dniem 01.02.1992 roku w Katedrze Prawa Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego na Wydziale Prawa Kanonicznego i Świeckiego KUL, a 28.03.1992 roku tenże Senat nadał mu tytuł naukowy profesora nauk prawnych oraz 20.01.1996 roku powołał na stanowisko profesora zwyczajnego tejże Katedry.

 

Od początku kapłaństwa o. Wenanty oddawał się pracy naukowej i dydaktycznej, osiągając kolejne stopnie naukowe. Na KUL był kierownikiem Katedry Prawa Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego oraz przez jakiś czas pełnił obowiązki kierownika Katedry Prawa o Sakramentach Świętych na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji. W latach 1994-2005 był kierownikiem katedry Prawa Kanonicznego na Wydziale Teologii Uniwersytetu Opolskiego.

 

Chętnie podejmował pracę dydaktyczną: na KUL przez 40 lat, w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach przez 36 lat (1979-2015), 14 lat w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach (1985-1999), 17 lat na filialnym Wydziale Teologii KUL w Katowicach (1988-2004), przez 2 lata w Spiŝskiej Kapitule na Słowacji (1996-1998) oraz na studium Uniwersytetu Ołomunieckiego w Velehradzie w Czechach (1998-2000).

 

Jako emerytowany profesor podjął w 2009 roku pracę w Wyższej Szkole Finansów i Prawa w Bielsku-Białej i do lutego 2015 roku był tam kierownikiem Katedry Państwa i Prawa oraz członkiem Senatu Uczelni.

 

W 2011 roku uzyskał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Budapeszcie.          

 

Dorobek naukowy o. Wenantego jest ogromny - w postaci publikacji książek, artykułów, sympozjów, wykładów gościnnych, recenzji. O. Wenanty był także promotorem wielu doktoratów  i bardzo wielu prac naukowych.

 

Doceniając jego wkład w dziedzinie nauki, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadał mu w 2001 roku Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a 29.09.2008 roku odznaczył Medalem za Długoletnią Służbę.

 

Zmarł 30.05.2015 roku w Meneton, na wyspie Karpathos w Grecji, podczas wyjazdu wypoczynkowego.

 

Ojciec Wenanty Bronisław Zubert przeżył 80 lat, w zakonie 63, w kapłaństwie 57.

 

Pogrzeb odbył się w bazylice w Katowicach-Panewnikach, w sobotę 20 czerwca 2015 roku. Ceremoniom pogrzebowym i Mszy św. przewodniczył ks. abp Damian Zimoń, przy licznym udziale duchowieństwa, współbraci, wiernych i przedstawicieli władz uczelnianych, zwłaszcza KUL, a mowę pogrzebową wygłosił o. prof. dr hab. Sławomir Ledwoń OFM. Ojciec Wenanty został pogrzebany na cmentarzu panewnickim w Katowicach-Ligocie.